برای برخی از محصولات IoT، قطع اتصال فقط یک مزاحمت موقتی است. اما برای برخی دیگر، یک فاجعه محسوب میشود.
تصور کنید در لحظهای حیاتی، دادههای دما برای محموله واکسن از بین برود؛ کل زنجیره سرد (Cold Chain) شما زیر سؤال میرود. یا به سیستم تشخیص و هشدار تصادف در یک خودروی هوشمند فکر کنید. اگر راننده خارج از محدوده پوشش سلولی باشد، این قطع ارتباط میتواند تأخیرهای مرگباری در رسیدن امدادگران ایجاد کند.
با نگاهی به آینده، اتصال جهانی (Universal Connectivity) برای خودروهای خودران و طیف وسیعی از فناوریهایی که هنوز حتی تصورشان را هم نکردهایم، حیاتی خواهد بود. در حالیکه پوشش Cellular در مناطق پرجمعیت و بخشهای بزرگی از آمریکای شمالی، آمریکای جنوبی، اروپا و آسیا قوی است، هنوز شکافهایی وجود دارد که بر اپراتورهای جهانی تأثیر میگذارد.
این کمبود پوشش بهویژه برای صنایع کشاورزی (Agriculture IoT) و دریایی (Maritime IoT) اهمیت دارد؛ جایی که دستگاههای IoT مدام در محدوده پوشش سلولی وارد و خارج میشوند. اما برای هر نوع IoT متحرک (Mobile IoT)، پوشش جهانی یک هدف نهایی است. خوشبختانه، امروز ترکیب فناوریها آن را دستیافتنی کرده است.
اضافه شدن ماهواره (Satellite Networks) به اتصال سلولی مبتنی بر Cloud کلید اصلی پوشش جهانی است. در ادامه میبینیم که چگونه ادغام Satellite-Cellular IoT Connectivity میتواند مشکل قطع ارتباط مبتنی بر موقعیت مکانی را برای همیشه برطرف کند.
شبکههای غیرزمینی (Non-Terrestrial Networks – NTN) در Cellular IoT
سادهترین و مقرونبهصرفهترین راه برای حفظ اتصال در پروژههای IoT استفاده از یک Connectivity-as-a-Service Provider است. این ارائهدهندگان خدمات ابری دسترسی همزمان به چندین شبکه سلولی را ممکن میکنند؛ بنابراین شما تنها با یک سیمکارت (One SIM) و ابزارهای مدیریت ناوگان میتوانید به اتصال نزدیک به جهانی دست پیدا کنید.
اما حتی بهترین ارائهدهنده اتصال IoT هم محدود به اپراتورهای موبایل (MNOs) است. اپراتورها معمولاً برجهای مخابراتی را در جایی میسازند که افراد زیادی از آن استفاده کنند. این به مناطق کمجمعیت یا دور از دریا کمکی نمیکند. به همین دلیل به شبکههای سلولی، Terrestrial Networks هم گفته میشود.
در مقابل، NTNها یا همان شبکههای غیرزمینی مبتنی بر Satellite، شکافهای پوششی باقیمانده از MNOها را پر میکنند. مشکل اینجا بود که تا همین اواخر، اتصال ماهوارهای نیاز به سختافزار متفاوتی نسبت به اتصال سلولی داشت. این کار هزینهبر و ناکارآمد بود.
راهحل، همکاری با یک Connectivity Partner است که Satellite NTN و شبکههای زمینی سنتی را در یک SIM Card یکپارچهسازی کرده باشد.
چگونه Satellite NTN را به برنامه اتصال خود اضافه کنیم؟
برای افزودن اتصال ماهوارهای به شبکههای موجود، باید به دنبال یک ارائهدهنده خدمات ابری اتصال (Connectivity-as-a-Service Provider) باشید که Satellite NTN را به صورت یکپارچه در برنامههای سلولی ارائه دهد. هنگام انتخاب، به این ویژگیها دقت کنید:
- سوئیچ خودکار شبکه (Automatic Network Switching): سیمکارتی انتخاب کنید که بتواند بهطور خودکار بین شبکه سلولی و ماهواره جابهجا شود و شما بتوانید از طریق یک پلتفرم Self-Service مشخص کنید کدام شبکه مناسب است.
- ابزارهای ساده برای یکپارچهسازی (Easy Integration APIs): نیازی نیست تیم توسعه جداگانه استخدام کنید. ارائهدهنده باید APIهای آماده برای ادغام سریع داشته باشد.
- سازگاری با فناوریهای LPWAN (مانند NB-IoT): نباید برای افزودن NTN، دسترسی به فناوریهای کممصرف و بهینه IoT را از دست بدهید. بهترین انتخاب، ارائهدهندهای است که NB-IoT یا سایر فناوریهای LPWAN را همراه با پوشش ماهوارهای ارائه دهد.
- مدل پرداخت Pay-as-you-go: هزینه همیشه مانع اصلی IoT ماهوارهای بوده است. با این مدل، فقط برای دادهای که مصرف میکنید پول میدهید (مثلاً از ۱ دلار به ازای هر کیلوبایت).
- سیمکارت یکپارچه NTN/Cellular: مشکل دیگر قیمت ماژولهای ماهوارهای است که هزاران دلار هزینه دارند. اما با سیمکارت ترکیبی، دسترسی همزمان به NTN و شبکههای سلولی جهانی امکانپذیر است.
نتیجهگیری
ادغام Satellite-Cellular IoT Connectivity روزبهروز دسترسپذیرتر میشود و بهترین راه برای استفاده از آن، انتخاب یک شریک اتصال مناسب است. این تحول صنعتی میتواند شکافهای اتصال جهانی را پر کند و زمینهساز موارد استفاده نوآورانه (Innovative IoT Use Cases) در آینده شود.
هر توسعهدهنده IoT باید از این ابزار قدرتمند در جعبهابزار خود آگاه باشد.
منبع: iotforall