مقدمه در دنیای دیجیتال امروز، اتصال (Connectivity) به یک کالای حیاتی تبدیل شده است؛ درست مانند آب لوله‌کشی، همیشه در دسترس، مقرون‌به‌صرفه و ضروری. اعتماد جمعی ما به اتصال، موتور
برای برخی از محصولات IoT، قطع اتصال فقط یک مزاحمت موقتی است. اما برای برخی دیگر، یک فاجعه محسوب می‌شود. تصور کنید در لحظه‌ای حیاتی، داده‌های دما برای محموله واکسن
ظهور اتصال اینترنت اشیا (Cellular IoT Connectivity) تحول بزرگی در نحوه ردیابی دارایی‌ها و ناوگان‌ها در سراسر جهان ایجاد کرد. رشد انفجاری دستگاه‌های متصل همچنان با سرعت بالا ادامه دارد.
اسکوترهای برقی (E-scooters)، دوچرخه‌های برقی (E-bikes)، دوچرخه‌های باری برقی (Cargo e-bikes) و سایر اشکال میکروموبیلیتی یا وسایل نقلیه برقی سبک (Light Electric Vehicles – LEVs)، امروزه در بیشتر خیابان‌های شهرهای
در حال حاضر، بیش از ۲۰ دسته مختلف LTE وجود دارد. از مشخصات اولیه LTE که در سال ۲۰۰۸ منتشر شد تا دسته‌های جدیدی که به عنوان LTE Advanced شناخته
در سال 2022، یک نظرسنجی جهانی از بیش از 2000 توسعه‌دهنده اینترنت اشیا (IoT) درباره بزرگ‌ترین مانع رشد IoT پرسید. قابلیت همکاری (Interoperability) سومین پاسخ رایج بود و 22 درصد
هنگام راه‌اندازی و مدیریت یک مجموعه دستگاه‌های اینترنت اشیا (IoT)، یکی از مهم‌ترین تصمیماتی که باید بگیرید، انتخاب نوع اتصال است. این انتخاب بر عمر باتری، موقعیت جغرافیایی دستگاه‌ها و
یکی از چالش‌های اصلی اینترنت اشیا (IoT) تأمین انرژی دستگاه‌های مستقر شده است. شبکه‌های سلولی سنتی برای دستگاه‌های محاسباتی شخصی طراحی شده‌اند که کاربران می‌توانند به‌راحتی آن‌ها را شارژ کنند.
وقتی صحبت از گزینه‌های LPWAN (شبکه‌های گسترده با توان پایین) برای کسب‌وکارهای اینترنت اشیا (IoT) می‌شود، دو فناوری برجسته به نام‌های LTE-M و NB-IoT خودنمایی می‌کنند. با این حال، درک
فناوری eSIM در حالی که به‌تازگی در گوشی‌های هوشمند در دسترس قرار گرفته، سال‌هاست که نیروی محرکه اینترنت اشیا (IoT) بوده است. بیایید بررسی کنیم که چرا eSIM به استاندارد